Wszystko minęło, a ścieżka życia się zwężyła.
Jakoś nie przyjmuję tego do wiadomości.
Idę po kolanach, choć cel już zniknął mi dawno z oczu.
Nie widzę go, a przecież jeszcze 10 lat temu
Ścieżka była taka jak dziś
Na kolanach były widoczne ślady trawy
A włosy poprzeplatały promienie wschodzącego słońca.
Dziś już droga prowadzi pod górę,
Trawa jakby mniej zielona,
A słońce skryło się za chmurami.

>hm.myślałam że z czasem wszystko sie ułoży...a jest coraz gorzej;( przy was staje sie być uśmiechnięta ale w głębi serca nie jestem szczesliwa..nie jednemu z was mówiłam że nie można sie poddać, trzeba walczyć! i tak powinno być...ale mnie już to wszystko przerasta. nie dam rady. wysiadam;( od listopada już tyle mineło. a ja wciaz szukam i nie moge odnaleść swojej drogi.
ajj...mogłabym jeszcze duzo tutaj napisać, ale nie chce bardziej zamulać...ehh. ;(
>Dziekuje, że czytacie te moje smutki i w jakiś sposób próbujecie mi pomóc;( dziekuje za to że poprostu jesteście;(*